[SF] Rhyme with heart (rerun)

posted on 24 Mar 2013 23:28 by sunnstory-luckyseven in SHORT-FICTION

Title : Rhyme with heart 

Couple : Kyuhyun x Sungmin 

Author : sunnstory 

Note : Christmas’s gift for my lovely couple, KYUMIN~ 

 

 

   

 

 

“Flower Boy ยินดีต้อนรับครับ”

 

เสียงทักทายจากเจ้าของร้านที่มอบให้แก่ลูกค้ารายแรกของวันช่างสดใสสมกับเป็นร้านขายดอกไม้ที่ดีที่สุดในย่านนี้ ท่าทางในการหยิบจับอุปกรณ์ที่ใช้เข้าช่อดอกไม้ดูแล้วคล่องแคล่วไม่แพ้ผู้หญิง ยังไม่นับรวมใบหน้าหล่อเหลาที่ทำให้ลูกค้าสาวๆละสายตาไปไม่ได้ยิ่งทำให้ร้านดอกไม้ Flower Boy แห่งนี้มีชื่อเสียงร่ำลือไปไกล

 

คิมฮีชอล ละสายตาจากดอกไม้ในมือขึ้นมองลูกค้าที่เพิ่งเข้าร้านมา ลูกค้ารายแรกของวันนี้เป็นชายหนุ่มหน้าตาดีที่มาในชุดสูทสีดำสนิท ร่างบางโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มหวานเจี๊ยบตามไปติดๆ

 

“ต้องการดอกอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ ทางเรายินดีให้คำแนะนำ”

 

“ผมอยากได้ลิลลี่สีขาว ช่อไม่ต้องไม่ใหญ่มาก พอให้ผู้หญิงตัวเล็กๆถือแล้วพอดีกับเธอ” คิมฮีชอลพยักหน้ารับคำลูกค้าพร้อมกับจดความต้องการนั้นลงกระดาษ จากนั้นจึงเชิญให้ลูกค้านั่งรอที่ชุดรับแขกมุมหนึ่งของร้าน

 

ร่างบางเดินไปเลือกลิลลี่สีขาวจากตู้โชว์พร้อมกับเลือกกระดาษห่อที่พิจารณาแล้วว่าเหมาะกับทั้งใบหน้าผู้ให้และอาจจะเลยไปถึงลักษณะของผู้รับ.. Flower Boy มอบสิ่งที่ดีที่สุดแก่ลูกค้าเสมอ..

 

หลังจากเสร็จสิ้นจากลูกค้ารายแรก คิมฮีชอลก็กลับมาจัดการช่อดอกไม้ที่ลูกค้านัดรับในวันนี้ต่อ ตอนนี้แปดโมงสี่สิบห้าแต่ไอ้เด็กส่งดอกไม้ของเขายังไม่โผล่หน้ามาให้เห็น ดูเหมือนว่าเมื่อคืนหมอนั่นจะกลับบ้านเกือบๆตีสองแต่เขาจำได้ว่าวันนี้วันพฤหัสบดี ไอ้เด็กส่งดอกไม้มันมีเรียนเก้าโมงครึ่ง ไม่เป็นไรฮีชอลจะให้โอกาสมันอีกสิบห้านาที..

 

มือบางยังคงจัดดอกไม้เข้าช่อไปเรื่อยๆตามออเดอร์ของลูกค้าที่นัดรับของประมาณสิบโมงที่มหาวิทยาลัยชื่อดังในย่านนี้ สายตาของฮีชอลยังคงจับจ้องอยู่ที่ดอกไม้ตรงหน้าสลับกับมองหน้าปัดนาฬิกาไปเรื่อยๆ

 

จนกระทั่งมาถึงขั้นตอนสุดท้าย เมื่อจับปลายริบบิ้นผูกอีกทีช่อดอกไม้โล้นๆก็อวดตัวสวยพอดีกับเวลาเก้าโมงตรง.. ร่างบางยกดอกไม้ไปวางในตู้โชว์เพื่อรักษาความสดหันมาอีกทีก็พบว่าไอ้เด็กส่งดอกไม้ที่ตนเองรออยู่กำลังยืนทำหน้าง่วงงึมอยู่หลังเคาน์เตอร์ โผล่หัวมาแล้วสินะ..

 

“วันนี้มีส่งที่มหาลัยนายนั่นแหละ ตรงหน้าคณะบริหาร เค้าจะนั่งรออยู่ตรงม้าหินอ่อน อ้อ..รายนี้สั่งให้ตัวเอง” เสียงหวานทว่าแฝงด้วยอำนาจอธิบายถึงจุดหมายปลายทางของดอกไม้ สุดท้ายก็เน้นคำว่า ‘สั่งให้ตัวเอง’ เป็นการบอกให้เด็กส่งดอกไม้รู้ตัวว่าเวลาที่ส่งดอกไม้ให้คุณผู้หญิงควรจะยกยิ้มละลายหัวใจเธอไปด้วย..

 

‘โจคยูฮยอน’ มุ่ยหน้ากับคำว่า สั่งให้ตัวเอง ชายหนุ่มพ่นลมหายใจแรงด้วยความเบื่อหน่าย

 

กิจการร้านขายดอกไม้ของครอบครัว บริหารจัดการโดยพี่ชายร่วมมารดาที่สามารถจับจุดลูกค้าได้ถูกทางด้วยการดันให้ลูกชายคนเล็กไปเป็นเด็กส่งดอกไม้..

 

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ลูกค้าของฉันต้องการนายนะ” ถ้าไม่ติดว่าการรับจ็อบเป็นเด็กส่งดอกไม้ให้พี่ชายทำให้เขามีรายได้พิเศษแบบที่ว่าสามารถซื้อมอเตอร์ไซค์ได้เดือนละคัน โจคยูฮยอนจะไม่ยอมลดตัวเอาลูกรักไปขี่ส่งดอกไม้ให้เสียเวลาเลย

 

เขากับคิมฮีชอลเป็นพี่น้องแท้ๆที่คลานตามกันมา เพียงแต่เรามีพ่อคนละคน พี่ฮีชอลเป็นลูกชายที่เกิดจากสามีคนแรกของแม่ คุณพ่อของพี่ฮีชอลเสียชีวิตตั้งแต่ที่พี่ชายเขาลืมตาดูโลกได้ไม่นาน จากนั้นแม่จึงมาแต่งงานกับพ่อของเขาและพี่ฮีชอลก็กลายมาเป็นลูกรักของพ่อ ถึงแม้ว่าท่านจะไม่ใช่พ่อแท้ๆแต่กลับประคบประหงมพี่ฮีชอลเสียยิ่งกว่าลูกในไส้

 

ทุกวันนี้พี่ฮีชอลก็ยังคงกุมอำนาจภายในบ้าน กิจการร้านดอกไม้แห่งนี้ท่านก็เป็นผู้สนับสนุน ร้านดอกไม้ที่ท่านลงทุนแบ่งพื้นที่บริเวณหน้าบ้านเปิดร้านให้พี่ฮีชอล ส่วนเขา..ก็ได้อานิสงส์เป็นเด็กส่งดอกไม้โดยไม่ต้องไปลำบากหางานพิเศษอื่นทำ

 

“ไปได้แล้ว เดี๋ยวไม่ทันเข้าเรียน” ว่าจบพี่ชายหน้าสวยก็เดินไปหยิบช่อดอกไม้มาส่งให้ถึงมือ คยูฮยอนรับดอกไม้มาถือก่อนจะเดินกลับไปยังประตูหลังที่เปิดเข้ามาเมื่อครู่ ขายาวเดินตัดสนามหญ้าเล็กๆไปยังโรงรถส่วนตัวที่ขอให้พ่อต่อเติมออกมาจากโรงรถของที่บ้าน ในนั้นมีรถเวสป้าสีขาวจอดอยู่

 

ชายหนุ่มหยิบหมวกกันน็อคที่แขวนเป็นคอลเล็คชั่นบนผนังมาหนึ่งใบ ก่อนจะวางดอกไม้ลงบนตะแกรงวางของที่ติดอยู่ท้ายรถ คยูฮยอนเป็นมนุษย์คลั่งไคล้ในรถเวสป้า เขามีโรงรถส่วนตัวสำหรับประกอบเจ้ารถคลาสสิคนี่โดยมีเงินที่ได้มาจากการทำงานพิเศษเป็นเด็กส่งดอกไม้ให้พี่ชายเป็นทุน

 

ร่างสูงสตาร์ทเครื่องแล้วค่อยๆพาลูกรักออกมาจากโรงรถ ดอกไม้ที่วางอยู่ด้านหลังคนขี่ดูจะไม่เข้ากับเสื้อช็อปของคณะวิศวะที่เจ้าตัวใส่คลุมเสื้อยืดอยู่แต่ทั้งอย่างนั้นคยูฮยอนก็ไม่เคยสนใจ ใบหน้าหล่อจัดปะทะกับสายลมฤดูหนาวขณะที่กำลังเร่งเครื่องช้าๆผ่านหน้าร้านดอกไม้ของพี่ชาย อารมณ์ที่กำลังสร้างมาอย่างดีกลับหยุดชะงักเมื่อมีเสียงเรียกดังออกมาจากหน้าร้าน

 

หมวยเล็ก!”  

 

เวร! โจคยูฮยอนหันซ้ายหันขวาเพื่อดูว่าแถวนี้ไม่มีคนอื่นๆที่รู้จักตนเองก่อนจะค่อยๆชะลอรถเข้าไปจอดตรงหน้าร้านที่อยู่ติดกับรั้วประตูบ้าน ใบหน้าหล่อจัดมุ่ยลงด้วยความไม่สบอารมณ์กับสรรพนามที่พี่ชายใช้เรียกแต่ฝ่ายนั้นกลับไม่ได้สนใจ มือบางยื่นใบเสร็จรับเงินมาตรงหน้าพร้อมกับบอกว่าเอาให้ลูกค้าไปพร้อมดอกไม้..

 

และเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วโจคยูฮยอนจึงเร่งเครื่องออกไปด้วยความหงุดหงิด

 

’หมวยเล็ก’งั้นเหรอ.. คนที่สูงกว่าร้อยแปดสิบเซนฯ แถมหน้ายังหล่อแบบโคตรพ่อโคตรแม่ เรียนคณะวิศวกรรม สาขาเครื่องกลที่บ่งบอกได้ถึงความเป็นชายเต็มร้อยเปอร์เซนต์ แต่ดันมีฉายาประจำบ้านว่า..หมวยเล็ก!

 

คิมฮีชอล พี่ชายที่วาดหวังเหลือเกินว่าตัวเองจะมีน้องสาวในวันที่คยูฮยอนลืมตาดูโลก แต่กลับไม่สมหวังเพราะน้องจ๋าที่เจ้าตัวเฝ้าประคบประหงมตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ดันโผล่ออกมาพร้อมกับช้างน้อย แต่คนอย่างคิมฮีชอลก็ไม่เคยย่อท้อ ในเมื่ออยากมีก็ต้องมีให้ได้ ไอ้พี่ชายสุดที่รักของเขาจึงสั่งให้พ่อกับแม่เรียกน้องชายคนสุดท้องของบ้านว่าหมวยเล็ก

 

แต่ก่อนคยูฮยอนไม่ได้ใส่ใจใครจะเรียกยังไงก็ช่าง กระทั่งได้เข้าเรียนชั้นประถม พี่ชายที่อยู่ชั้นป.5 ก็ยังคงเรียกเขาว่าหมวยเล็ก จากที่เรียกกันแค่ในบ้านกลับลามไปยังโรงเรียนจนถูกเพื่อนๆล้อ จากนั้นมาครั้งใดที่ถูกเรียกว่าหมวยเล็กคยูฮยอนจะต้องร้องไห้ไปฟ้องพ่อกับแม่

 

แต่ก็นั่นแหละ เคยได้ยินมั้ยล่ะ เหนือฟ้ายังมีฟ้า เพราะงั้นเหนือโจคยูฮยอนมันก็ยังมีคิมฮีชอล สุดท้าย โจคยูฮยอนก็ยังคงเป็นหมวยเล็กของบ้านมาตลอดยี่สิบสองปี!

 

คยูฮยอนขี่รถเข้าเขตมหาวิทยาลัยมาอย่างช้าๆ กลีบดอกไม้ที่วางอยู่ท้ายรถไหวน้อยๆเมื่อปะทะกับแรงลม ป้ายกิจกรรมที่ติดอยู่ตรงประตูทางเข้าด้านหน้ามหาวิทยาลัยดูเหมือนจะกำลังโฆษณาเกี่ยวกับการประชุมวิชาการด้านการเกษตร มีการฝึกอบรมเกี่ยวกับดอกไม้บางชนิดเพื่อดันให้เป็นพืชเศรษฐกิจของประเทศ อีกป้ายถัดมาบอกว่าขณะนี้มหาวิทยาลัยกำลังเปิดรับสมัครนักศึกษาใหม่ด้วยระบบสอบตรง ประโยชน์ของการขี่รถด้วยความเร็วระดับเต่ามันทำให้เห็นอะไรรอบๆตัวที่ไม่ค่อยได้เห็น..

 

เมื่อเข้ามาถึงเขตของคณะบริหารชายหนุ่มจึงชะลอรถเข้าไปจอดตรงที่จอดรถใกล้กับทางเดินหน้าตึก จำนวนคนที่หนาตาพอสมควรไม่ได้ทำให้คยูฮยอนหวาดหวั่น..

 

ก็นี่มันเป็นสิ่งที่ลูกค้าต้องการอยู่แล้ว..

 

ลูกค้าหนึ่งในสี่ของร้านพี่ฮีชอลเป็นนักศึกษาหญิงในมหาวิทยาลัยของเขาเอง พวกเธอมักจะโทรมาสั่งดอกไม้จากทางร้าน จัดการโอนเงินทางธนาคารแล้วก็ระบุให้โจคยูฮยอนไปส่งถึงคณะ ซึ่งแม้ว่าจะถูกชาร์จค่าส่งด้วยจำนวนเงินที่สามารถสั่งดอกไม้ได้อีกช่อหนึ่งพวกเธอก็ไม่หวั่น

 

ดวงตาคู่คมกวาดมองหาเป้าหมายแล้วก็พบว่าเป็นลูกค้ารายเดิมกับเมื่อสามอาทิตย์ที่แล้ว ชื่อบนใบเสร็จระบุว่าเธอคือคังชินจี

   

“ดอกไม้..สำหรับชินจีครับ” คยูฮยอนรู้ดีว่าควรส่งดอกไม้ด้วยประโยคแบบใดจึงจะเป็นการเชิญชวนลูกค้าให้ใช้บริการในครั้งต่อๆไปได้

 

ลูกค้าที่ต้องการให้โจคยูฮยอนส่งดอกไม้ให้ ไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าตนเองเป็นคนโทรสั่ง การได้ตกเป็นเป้าสายตาเพียงชั่ววินาทีที่รับดอกไม้จากมือของโจคยูฮยอนอาจจะทำให้เธอได้ตกเป็นข่าวกับชายหนุ่มที่ดังเป็นอันดับต้นๆของมหาวิทยาลัย

 

คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าโจคยูฮยอนรับจ็อบพิเศษเป็นเด็กส่งดอกไม้ให้พี่ชาย เขาไม่เคยบอกใครยกเว้นเพื่อนที่สนิทกันว่าทำไมถึงได้สรรหาดอกไม้ราคาแพงมาให้สาวๆได้ไม่ซ้ำหน้า

 

“ขอบคุณค่ะพี่คยูฮยอน..” โจคยูฮยอนมองท่าทางเอียงอายที่เธอใช้หลอกตัวเองแล้วจึงกระตุกยิ้มส่งให้เป็นการปิดท้ายบริการในวันนี้..

 

แค่นี้เอง ฉากมอบดอกไม้ราคาแพงที่ป่านนี้คิมฮีชอลคงจะนั่งนับเงินด้วยความสำราญใจ ไม่มีอะไรพิเศษ ไม่ต้องจัดเตรียมอะไรให้มากมาย

 

เพราะแค่เป็น โจคยูฮยอน ก็ทดแทนได้ทุกอย่างที่พวกเธอต้องการ..

 

.

 

.

 

หลังจากผ่านการเรียนการสอนที่แสนทรหดแล้ว วันนี้โจคยูฮยอนที่ไม่มีโปรแกรมไปไหนต่อเพราะเพื่อนๆต่างก็มีนัดกับแฟนกันหมดคนไม่มีแฟนจึงพาตัวเองกลับบ้าน ชายหนุ่มขี่ลูกรักไปเรื่อยๆตามเส้นทางที่คุ้นเคย ระยะทางระหว่างบ้านกับมหาวิทยาลัยไม่ได้ห่างกันมากนักคยูฮยอนจึงใช้เวลาไม่นานในการเดินทาง

 

ร้านดอกไม้ของคิมฮีชอลยังคงเปิดต้อนรับลูกค้าตามปกติในช่วงบ่ายแก่ๆของวัน เมื่อเข้ามาถึงในบริเวณบ้านคยูฮยอนก็พบว่ามีรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่จอดอยู่ใต้ต้นไม้หน้าบ้านหนึ่งคัน ปกติแล้วถ้าเป็นรถลูกค้าจะจอดตรงหน้าร้านเลย สงสัยว่าวันนี้จะมีแขกมาที่บ้าน

 

ชายหนุ่มเอารถเข้าไปจอดที่โรงรถส่วนตัวแล้วจึงเดินเข้าประตูด้านข้างของตัวบ้านเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้า คยูฮยอนกลับเข้าไปในโรงรถของตัวเองอีกครั้งเพื่อทำความสะอาดลูกรัก ชายหนุ่มเช็ดถูรถเวสป้าจนเอี่ยมอ่องแล้วจึงพบว่าวันนี้ไม่มีอะไรให้ทำแล้วเพราะอะไหล่รถที่สั่งไปยังส่งมาไม่ถึง เมื่อรู้อย่างนั้นจึงตัดสินใจเดินไปยังร้านดอกไม้ เผื่อถ้ามีออเดอร์มาอีกจะได้รู้ว่าวันพรุ่งนี้เขาควรจะออกจากบ้านกี่โมง

 

คยูฮยอนเดินเข้าประตูทางด้านหลังของร้านเหมือนทุกครั้งก่อนจะพบว่าคิมฮีชอลไม่ได้อยู่ในร้านเพียงลำพัง พี่ชายของเขากำลังจัดช่อดอกไม้และตรงหน้าเคาน์เตอร์มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ เมื่อเห็นว่าใครคือคนที่นั่งคุยอยู่กับพี่ฮีชอลโจคยูฮยอนจึงเดินเข้าไปทักทายด้วยความยินดี

 

“สวัสดีครับพี่